EXPOSITIE GILBERT VAN DRUNEN

EXPOSITIE GILBERT VAN DRUNEN 

9 September t/m 7 oktober 2016

IMG_2888brand new Holiday InnIs this the way I’m supposed to take care of myselfIMG_2952

Ik zou niet weten welke profeet ik zou willen tekenen en al helemaal niet waarom.
Wel kijk ik graag naar de youtube film waarin een peuter in Syrië op wonderbaarlijke wijze onder het puin gered wordt.
Het mooiste kunstwerk wat ik deze eeuw zag.
Na een bombardement zoeken mannen wild schreeuwend naar slachtoffers onder het puin. Diep gravend vinden ze de peuter. Ik kijk naar de handen van Michelangelo.
Volledig bedolven onder wit gruis blijkt de peuter in leven te zijn. Adidas trainingsjacks graven de kleine uit, omstanders roepen de naam van hun god.
Ik kijk naar een leven bedolven onder gruis, geweld, overtuiging.
En naar vertwijfelde handen, die vol overtuiging maar tegen beter weten in door blijven graven. En deze keer lukt het, is het waar; de peuter leeft.
De mannen blijven graven, morgen weer. Omdat ze weten dat het deze keer misschien weer lukt, omdat ze weten dat het waard is om door te graven; ook al mislukt het vaker dan dat het lukt. De dood wordt vaak gevonden onder het puin, een enkele keer het leven.
Vrijblijvend denk ik aan mijn atelier.
Aan al die schilderijen die ik maakte, tekeningen, projecten, gedichten.
Aan al die moeite, gummen, blaren.
Al dat verdriet.
Door de jaren heen links en rechts ingehaald. Door designers, die schermde met slimme concepten. Stond ik daar met mijn verlangen om alleen groene boeken te lezen.
Schilders die beter tussen de lijntjes bleven. Beeldhouwers die de taal van het beeld begrepen. Als profeten van het zuivere geluk werden kunstenaars curatoren die behendig katholiek vergezichten schapen. Internationaal verweven hoop, politiek correct.
Ik dacht in gruis, puin, sediment, zeiknat porselein, lood en planken en vond dat iedereen het maar moest begrijpen.
Soms zei ik wat slims. In een schets. In een woord of twee. Nieuwe doden nieuwe kansen. Fishtory, een enkeling die het begreep.
23 jaar geprobeerd, 23 jaar hoop.
Toen ik stopte dacht ik dat ik alleen nog maar kranten zou lezen en zo nu en dan nog een gedicht.
Nee. Nee. CNN ging uit, het wereldnieuws saai en ik werd verliefd. Op een serveerster. In Antwerpen. Zo.
Uren keek ik. Kijken is zo fijn. Bijna beter dan niks.

Gilbert van Drunen, 2016